İSTASYON İNSANLARI

Eylül 2016 | Seyda Kartal, Mimarlık Öğrencisi


Eskiden cok eskiden küçük çoçuk babasını bir şarkıda aramış, içine onuda katıp onu aradığı her yeri eklemiş bu şarkıya..
Ruhidir benim adımla başlayıp biten bu şarkıda 'Ruhi' karakteri babasıdır bir bakıma yani Hasan Bahsi. Bu duygusal adama böyle bir isim vermiş yöre halkı hayatı böylesine anlamlandırarak yaşadığı için.Başka umutlara başka hayatlara yeni kapılar açan istasyonlar bir çocuğun babasını arayabileceği ilk yerlerden biri belkide.. Yolculardan ya da çoktan geri dönüşü olmayan yoldan gitmiş biri neden olmasın ki bu kişi..
"yolcular ellerinde tek gidişlik bir bilet, henüz bilmeseler de hayat bundan ibaret"şarkıda beni etkileyen sözlerden biri. Eğer bir yere gidersen geri dönüş asla tam anlamıyla gittiğin yere dönüş olmuyor, aynı yolu takip etsen bile döndüğünde bulunduğun yer hep farklı oluyor. Önce sen değişiyorsun, yol boyu hayata yeni şeyler ekleyip hayattan yeni şeyler kazanarak.. Her adımda farklı biri oluyorsun, onun için hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. Bu küçük çocuk içinde hiçbir şey eskisi gibi olmamıştı 4 yaşında 'babam nerede?'sorusundaki cennet onun için bir plaj olmuştu cennet plajı koymuştu ismini. O da cennetin içinde mercanların arasında dolaşan küçük kavuniçi balıktı 6 yaşına geldiğinde ise onun tabiriyle büyümesi beklenmeden afiyetle yenmişti, hayallerini süsleyen cennet plajı otopark olmuştu.. Belki çoğumuzu etkilemesede bu durum küçük bir çocuğun hayal dünyasında hüzünlü bir kaybedişle sonlanmıştı, sonrasında onu arayabileceği en güzel yeri kendi içinde saklamıştı küçük çocuk, değişen hayatın her evresinde nerede olursa olsun içinde bir yerlerde hep ruhi olarak kalmıştı.