öğreniyorum

Ekim 2015 | Seyda Kartal, Mimarlık Öğrencisi
İnsan yaşamın içinde bu anlamsız debelenmelerin
sandalındayken hayat, hep eksilerek ilerlemekteymiş oysa ki
Kaybetmenin, birinin, bir şeyin yokluğunu omzuna alıp onunla
yürümek, devam etmek zormuş
Başları anlamsız bir kabul edemeyiş..
Yokluk, sızı soğukluk kaybın acısı tarif edilemez berbatlıkta
bir şeymiş
Sonraları ise istemsiz kabulleniş.. acı kimseye
anlatılamayacak kadar derin, kimsenin anlayamayacağı kadar karışıkmış oysa ki
Birileri üzgünken birileri mutlu birileri severken hayatı
birileri umutsuz birileri sen hariç çevreni kaplayan o birileri eksilirken
ömründen hayat senin eksileceğin güne kadar her birini bir yerde sana değdirip
eleğinden geçirmekteymiş oysa ki
Hayat kime ne kadar
adil olmaya çalıssa da değilmiş, kimse yaşadığı, yaşayacağı, daha yaşamadıklarını
seçmede tamamen hakimiyete sahip değilmiş
Şu hayatta adil olan tek şey varmış oysa ki o da bir gün
herkesin gözlerini bir avuç toprağa teslim edecek olmasıymış..
Bir yer var tekrar kavuşacak tekrar yaşam bulunacak bir yer var biliyorum şu geçici hayata eksilerek devam
etmeliymişim öğreniyorum..