BAZI BEBEKLERİN KONULARI...

Aralık 2014 | Hakan, Bütçe Uzmanı
Hepimizin aslında tecrübe ettiği anıları yazayım dedim, aslında hepsi bir hayat dersi ama bazen unutuyoruz işte. Yazının sonucu peşin peşin yazayım uzun yazı okumayı sevmeyenler için;



“BEBEĞİN ÇOCUKLUĞA GEÇİŞİNE KADAR HERKES ONU SEVER VE KOLLAR O KADAR Kİ NEREDEYSE HERKES KENDİNİ ONUN ANNESİ VE BABASI SANAR HALBU Kİ O BEBEĞİN ANNESİ VE BABASI OLAMAZSINIZ NE KADAR SEVERSENİZ SEVİN. ”



Yazının özü bura da bitti, ana tema budur yani. Benim gibi okumayı, okurken düşünmeyi, lan bu adam bu yazıyı neden yazmış ki demeyi sevmeyenlerdenseniz artık yazının devamını okumanıza gerek yok.



4 YIL ÖNCE,



Doğumuna şahit olmamıştım BEBEK, işlerim yoğundu aslında seninle her hangi bir bağımız olduğumuzu bile bilmiyordum, öyle habersizdim ki senden yoktun benim için.



Sonra bir şekilde senin doğduğunu öğrendim, haberin geldiğinde birkaç aylıktın daha hemen yanına geldim haberini aldığımda, çünkü doğumunla ölümünün bir olacağını söylediler.



Meğer hasta doğmuşsun elin ayağın pek tutmuyormuş, zaman zaman tekliyormuşsun nefes almakta etrafında annen-baban ve 3-5 fedakar insan varmış seni yaşatmaya çalışan lakin güçleri yetmiyormuş seni yaşatmaya, bu duyulduğunda benim gibi birçok insan yanında olmak için koşuştu acaba doğrumuydu bebek hasta mı doğmuştu?



Evet hastaydın bebek annen baban bu duruma o kadar üzülüyorlardı ki anlatamam sana, misal yediğini kusuyordun, algılaman zayıftı, insanları tanımıyor hatta görmüyordun ebeveynlerin anlatıyordu sana kim kimdir diye, söylenenleri bırak anlamayı duymuyordun bile ve bebek işin en kötüsü çirkindin, ilkeldin ama çok sevimli ve tatlıydın benden adam olur diye bakıyordun etrafına zaten annen ve baban senden hiç ümidi kesmemişti. Hani lafı bile var dı “kuzguna yavrusu şahin gözükürmüş” o hesap bir şeydin işte. Ama bir anda etrafına toplaşan insanlar hep bir ağızdan seni yaşatmak için yemin etmişcesine seferber oldu, halbuki seninle bağ kuran bu insanlar daha birbirini bile tanımıyordu sen hasta olduğun için senin yerine bu insanlarla annen baban iletişime geçiyordu. Allah var onlar da seni yaşatmak için çok çalıştılar zaman zaman güçleri yetmedi bakıcılar tuttular, doktorlar çağırdılar ellerinde avuçlarında ne varsa seni yaşatmak için harcadılar. İlk başlarda bu çabalar beyhude gibi gelse de daha 1 yılın dolmamıştı ki hayata tutunduğun haberi gelmeye başladı ama sadece düzenli nefes almayı başarmıştın daha organların tam gelişmemişti bu aşamada ebeveynlerinde haddinden fazla yoruldu, yıprandı öyle ki seni bir bakım yurduna verip kurtulmayı dahi istediler zaman zaman, işte böyle kara günler de senin hastalığını duyup gelen insanlar ellerini uzattılar sana hayat vermeye çalıştılar içlerinde değişik uzmanlık alanlarında insanlar vardı. Kimisi eline yüzüne çeki düzen verdi, kimisi zayıf hafızanı güçlendirmek için ha bire seninle konuştu, kimisi organlarında ki gizli ve bulunamayan mikropları bulup tedavisini üstlendi, kimisi de hala senin hastalığını insanlara duyurup bir an evvel sevimli bir çocuk olman için yardımcı olacak insanlara çağrı yapmaya devam etti bu bir yıl içinde on binlerce sevenin oldu be sevenlerden çokları zaman içinde hastalığının zorluğundan olsa gerek daha fazla uğraşamayıp gittiler.
Ama sen gün geçtikçe düzeldin yavaş yavaş elin yüzün toparladı hatta çok iyi hatırlıyorum ikinci yılın sonuna doğru adım bile atmaya başladın topallıyordun ama olsun adım atıyordun ya. Bu o kadar güzeldi ki, hatta mahallende fark edilmeye başladın. Mahalle de sen den çok daha güzel bebekler ve çocuklar vardı hatta ağabeylerin ablaların vardı çokları onları daha çok sevdi, tüm zamanlarını onlarla geçirdi ama sana sahip çıkmayı bu hastalıklardan kurtulacağın günü görmeyi isteyen inatçı insanlar seni bırakmadı ellerinden geldiği kadar hep yanında oldular yorulduklarında kısa kısa molalar vererek dinlendiler . Mini bir tatil yapıp geri senin yanına geldiler.



Derken 4 yıl geçti eskiye oranla daha bakımlı, eli yüzü düzgün , nispeten sağlıklı, akıllı, en azından organlarının yeri belli olan, mahallede tanınan bir ÇOCUK oldun. Tanındıkça daha da gürbüzleşip sağlıklı hale geldin sonra annen ve baban çok büyük bir risk alarak bebekliğinden beri yanında olan insanların fikirlerini ve desteklerini de alarak çok büyük bir operasyona girişti. O kadar büyüktü ki ilk başlarda acaba bebeklik günlerinde ki gibi eli ayağı tutmayan , kör, sağır, dilsiz bir hale geleceksin sanıldı ama kimsenin bilmediği bir şey vardı annenin ve babanın çok sıkı dostları ve arkadaşları vardı, Yine hep birlikte el ele verildi ve büyük değişikliğin yoğun bakımından kısa süre de çıktın.



Harbi güzel bir çocuk oldun, sonuç ta mahallede ki tanınırlığın artıkça senin güçlü ve sağlıklı olman için yıllardır az yada çok emek veren herkes mutlu oldu. Sahiplendi seni, ancak bu iyileşme doğada hep olduğu gibi paylaşım ve etki sorununa sebep oldu ilk başlarda bu sorun çok gün yüzüne çıkmıyordu çünkü hastalıklarının tedavisi için gelecek her fikre, her tavsiye ye, her teşhis ve tedaviye ihtiyaç vardı, ama aslında taa baştan beri sorun olduğu göze çarpıyordu.



Sana emek veren insanlar zaman zaman annen ve babanla konuşarak aslında ebeveynlerinin istemediği gibi seni büyütme heyecanına kapıldı, eskiden gelen dostluk ve hatırlar karşında ebeveynlerin zaman zaman bu istekleri kırmadı yapmaya çalıştı, bazen iyi sonuç verdi bazense sonuç vermedi.



Ama sonuçta bebeklikten kurtulup çocukluğa eriştin artık annenin, babanın ve sana 4 yıl boyunca ihtimam ve sabır gösterenlerin seninle ilgili hislerini tekrar gözden geçirip bir başka yola girmeleri gerektiği gibi bir algı oluştu, artık mahallemizin bir çocuğusun BEBEK gözümde hep bebeksin bugün ÇOCUK olmuş olsan bile…



Ama sen annenin babanın çocuğusun, bunu dün fark ettim, artık mahallenin diğer bebeleri gibi sevilesi, saçı okşanası, düştüğünde kaldırılası, sigara içersen kızılası ama bu desteklerin ebeveynlerine söylenmemesi gereken bir çocuk oldun, çünkü sana her destek olunduğunda posta kutusuna atılacak bir mektupla haber verilecek kadar dış kapının dış mandalı değilsin ÇOCUK.



Hayırlı işler bol güneşler …



hakkan