Kaybetmek...

Kasım 2014 | Zeynep Kerse, Öğrenci
Kaybetmek, öyle acı bi'şeymiş ki.Hayatında önemli bir noktada duran birini kaybetmek...
28 Kasım cuma günü atımı kaybettim. Kızım yerine koyduğum, birlikte 8 sene geçirdiğim dostumu kaybettim.Ama biliyorum ki; Asıl kaybetmek, onun bu dünyadan göçüp gitmesi değil; Asıl kaybetmek, üstünden yıllar geçse bile onu olduğu gibi hatırlayamamak, gönlünden tamamen silip atmaktır. Kaybetmek budur.Ben biliyorum. Üstünden ne kadar zaman geçse de o koskocaman bedenin içindeki yürek unutulmayacak.Bana, babama, aileme, bizlere dost olan, her zaman yanımda duran Joy'umu asla unutmayacağım. Elbette acım biraz daha hafifleyecek.Benim güçlü kalmam gerek. Bu acısını bana ne kadar göstermek istemese de içinde fırtınalar kopan babama destek olmam gerek. Eğer ben güçlü olup, babama veya aileme destek olmazsam, biz toparlanamayız. Daha anne olmadan evlat acısını tattım ben.Ayakta kalmak, acımı, acımızı biraz daha hafifletmek için güçlü durmam lazım. Güçlü bir kız olduğuma inanıyorum.
Bana güç veren aileme, Biricik Ablama, ve tüm sevdiklerime teşekkür ederim bir kez daha.
Seni unutmayacağım Joy.Çok iyi arkadaşlık yaptın bana. Hep dinledin, hiçbir zaman zor durumda bırakmadın.Seninle gidebildiğimiz yere kadar gittik. Rahat uyu.Teşekkür ederim.

kaybetmek