Özü sözü işte bu kadar...

Mayıs 2014 | Rasih Uğur Uyanık, Mimar
Nakarattan ibaretim.
Tüm hayatım bir nakarat.
Kırılmaz bir sarmal,
acı dolu bir zevk çemberi.
İnsanın eli nasıl bir saplantıdır ki hep aynı şarkıya gider.
Aynı mola yeri,
aynı avm de, aynı dükkandan aynı menü,
ve hatta koca yemek katında aynı masa.
Ne zaman bu kadar korktum acep veya yıldım.
Listem yıllardır sabit,
hatta bazen sıralaması bile tutar.
Yalnızlığımın ve hatta her daim yabancıya kendimi aktarma sebebimde budur aslında.
Anlattıkça tükenir çevrem.
Sabit liste ve yoğun bir patinaj hali.
Acımasızlığı bir kenara bırakırsam elbette ilerleme var, olmaması mümkün değil ama liste küçülmedikçe ve hatta eşik duvarlaştıkça yoruluyorum.
Kızgın, öfkeli, arayış içinde, tatminsiz, vurdumduymaz
ve uçlarda bir ruh hali
Süregelen bir performans anksiyetesi.
Üzerine bir de orta yaş baskısı gelince,
aldı mı seni bir telaş...
Özü sözü işte bu kadar.