Yalnızlık

Mart 2012 | B. Bagoglu, Üniversite Öğrencisi
Yalnızlık zor zanaat ve biz insanlar bu işte hiç iyi değiliz.Her konuda etkin olabilen biz , konu yalnızlık olduğunda en derin korkularla baş başa kalırız.Kendimize itiraf edemediğimiz acılarımızda hep bir yalnızlık veya yalnızlık korkusu vardır.Bazen gece yatağımızda bizi uykusuz hatta duygusuz bırakan bir histir.Tümör gibi yerleşir vücudumuza ve yavaş yavaş öldürür sizi.Doğruyu söylemek gerekirse, yalnızlık dayanılacak acı değildir. İnsanda ağlamak, ölmek arzusu yaratır.İnsan ne kadar batarsa bu illete, daha da yalnızlaşır.Kaçma hissi, temel içgüdü haline gelir fakat insan yalnızken nasıl kaçabilir? Nasıl kurtulur bu hastalıktan ? Yalnızlığı yaşayan bir ruh, kendinden kurtulmadığı sürece özgürlüğe kavuşabilir mi, kaçabilir mi her şeyden ? Hep düşünürüm bu soruların cevaplarını.Şimdi, bu gece yarısı "hayır' diyorum.Hayır, insan kaçamaz, insan kurtulamaz yalnızlıktan; kendisinden, o ruhundan kurtulmadığı sürece...Peki insan nasıl kurtulur ruhunun karamsar tarafından? Her an, her dakika insanı esir alan bu duygular silsilesi nasıl bırakır insanı bir başına ? 
Düşünüyorum. Gece - gündüz. Ve bir gece  yarısı şunları diyorum kendime; vardır bir yolu elbet ... ve o şafak vakti anlıyorum; insanın tek dayanağı ümit.Yalnızlık denilen o korkunç hastalığın tek tedavisi ümit etmek.Çabalamak, eğlenmek, dağıtmak, boş vermek ... bunların hiçbirisi gece yatağa yattığında azaltmıyor o korkunç karanlığı. Fakat ümit etmek başka etkiler yaratıyor insanda . Ümit ilk olarak beyne ulaşıyor ve yalnızlığın darma duman ettiği tüm güzellikleri hatırlatıyor insana. Beyni ikna ettikten bir süre sonra da kalbe ulaşıyor.Yalnızlıkla mühürlediğin odaları yavaş yavaş açıyor.Ardından ümit , büyüyüp bütün bedene , en nihayetinde ruha ulaşıyor. İşte en büyük savaş o anda başlıyor. Bir yanda  karanlığa alışmışlık, diğer yanda göz karatan bir aydınlık. Şimdi ya vazgeçmek var ya da savaşmak.
Aydınlık daha samimi geliyor. En büyük savaşlarda batıp kalan kalp başka savaşları tolere ediyor. Ümidin yanına sevgiyi, ardından çabayı ve en son sabrı alıyor.Kalp en uzun savaşını veriyor.Sonu ya aydınlık ya da karanlık...