Bilmek istediğin her şeye ulaş

"Eternal Sunshine of The Spotless Mind" filmindeki gibi anılarından vazgeçer misin?

Filmi izlerken, film daha bitmeden yani, bu soruya cevabım "evet"ti. Sonra:

Joel'in "bu anıyı silme n'olur sadece bu anı kalsın, lütfen, dur" diye haykırdığı anısını izlerken, ilk kez aslında bu beyinden silme/sildirme dalgasının gereksizliğini, yanlışlığını hissettim. Filmin başından beri de gerçekten böyle bir şey olsa nasıl olur sorusuyla yaklaştım filme, hatta dediğim gibi, keşke olsa da beynim, kalbim rahatlasa dedim. Ama o sahne, o haykırış, o "lütfen", o "dur", o anı, o göz kapaklarının çizdiği tedirgin daireler.. İşte o an joel, hissettiği pişmanlıkta yalnız değil. O andan itibaren yalnız değil demeliyim ya da. 

"Kimsenin bulmaması için utancına sakla beni joel." 

"Ya bu kez kalırsan?" 

Sonuç olarak, kalbimizle seviyoruz, beyin ne kadar silmeye çalışırsa çalışsın kalp bir şekilde o'nu buluyor, yeniden seviyor. Anılarımdan asla vazgeçmezdim. Bu film bana anılarımdan vazgeçmeyeceğimi öğretti.
  • Paylaş
...
  • Paylaş
Kötü olanlardan evet.
  • Paylaş
asla ! Yaşadıklarımın hiç bir anlamı olmaz o zaman, yaşa sil yaşa sil neye yaradı :s
  • Paylaş
kalsın onlar benle zararı yok
  • Paylaş
mantıklı ama abartmamak lazım, ayda bir yeter bence :))
  • Paylaş
o doktoru hemen bulmam lazım ! :)
  • Paylaş
Beni ben yapan yaşanmışlıklarımdır.
  • Paylaş
Sonraki Soru
HESAP OLUŞTUR

İstatistikler

863 Görüntülenme12 Takipçi9 Yanıt

Konu Başlıkları