Bilmek istediğin her şeye ulaş

İnsan kendini neden hep değersiz hisseder? Bunu atlatmanın bir yolu var mı?

Her insan kendini hep değersiz hissetmez hatta kendini değersiz hisseden insanların çoğu da kendilerini hep değersiz hissetmezler. Hatta daha da ileri giderek kendini değersiz hisseden insanlar bunu sadece ergenlikten oldukça sonra kişiliklerini sorgulamaya başladıklarında, kendilerinin kendileri olmadığını fark ettiklerinde hissederler. Bir süre sonra eğer biraz da çaba sarf ederlerse kendi 5-6 yaşlarındaki öz kişiliklerini bulur ve ilk anda afallarlar, karşılarında tanımadıkları bir ben vardır. Tanıdıkça seveceklerdir ama bir süre vücutlarında o sonradan oluşturdukları maske kişilikleri ve gerçek kişilikleriyle yaşayacaklardır. Bir süre sonra yine eğere çaba sarf ederlerse öz kişiliklerinin aslında yegane kişilikleri olduğunu fark eder ve onu tanımaya, tanıdıkça da sevmeye başlarlar. Değersizlik hissi de son bulur. Yaş olarak kadınlar 21-28 arası erkekler de 28-35 arası bu evreden geçerler. Sonuçta da kadının hayatının doruğu 28 erkeğinki ise 35 olur. Hayatın iniş ve çıkışları devam eder ama o yaşlardan sonra insan artık o iniş ve çıkışlara hazırlıklı olur...

Atlatmanın yolu, kendinizi tanıyıp sevmeniz. Her ne kadar başta şaşırsanız da o zıpırı gördüğünüzde onu en çok sevebilecek kişi yine sizsiniz. Yani atlatmak mümkün, çok ciddiye almayın kendinizi, çok mükemmel, uzay feza falan olmak zorunda değilsiniz. Kendinizi olduğunuz gibi sevin ki başkalarını da sevebilesiniz, sonuçta ancak kendinizi çok severseniz sevginiz de taşar ve diğer insanlara da ulaşır, işte o zaman diğer insanlar da sizin onları sevmenizi beklemeden sizi severler. Değeriniz artmaz çünkü zaten değerlisiniz ama siz değerli olduğunuzu hissetmeye başlarsınız...

Bu olguyu John Lennon Yesterday'de çok güzel işlemiş. Bu abi o zamanlar 25'miş ama o da bir düşünür sonuçta, biz normal ölümlülerden önce bu sonuçlara varması normal...



Türkçe meali:
Yesterday, all my troubles seemed so far away
Dün, sorunlarım çok uzak görünüyordu

Now it look as though they're here to stay
Şimdi kalmak için buradalarmış gibi görünüyor

Oh, I believe in yesterday
Oh, düne inanıyorum

Suddenly, I'm not half the man I used to be
Bİrdenbire, eskiden olduğum kişinin yarısı bile değilim

There's a shadow hanging over me
Üzerimde asılı kalan bir gölge var

Oh, yesterday came suddenly
Oh, dün aniden geldi

Why she had to go I don't know, she wouldn't say
Neden gitmek zorundaydı bilmiyorum, söylemedi

I said something wrong, now I long for yesterday
Yanlış bir şey söyledim, şimdi dünü iple çekiyorum

Yesterday, love was such an easy game to play
Dün, aşk oynaması çok kolay bir oyundu

Now I need a place to hide away
Şimdi saklanacak bir yere ihtiyacım var

Oh, I believe in yesterday
Oh, düne inanıyorum

Why she had to go I don't know, she wouldn't say
Neden gitmek zorundaydı bilmiyorum, söylemedi

I said something wrong, now I long for yesterday
Yanlış bir şey söyledim, şimdi dünü iple çekiyorum

Yesterday, love was such an easy game to play
Dün, aşk oynaması çok kolay bir oyundu

Now I need a place to hide away
Şimdi saklanacak bir yere ihtiyacım var

Oh, I believe in yesterday
Oh, düne inanıyorum


Her şey daha güzel olacak. . .
  • Paylaş
Ben son bir iki yılda kendimi değersiz hisseder olmuştum ancak bu duygudan zamanla kurtuldum/kurtuluyorum. Naçizane tecrübemden yola çıkarak fikirlerimi paylaşmak istiyorum. Bu duygunun sebebi zannediyorum ki gerçeklerle yüzleşmek. Yeterince yüzleşir ve elde ettiğiniz gerçeklerden yeni bir kimlik, dünya görüşü inşaası gerçekleştirebilirseniz (yine zannediyorum ki) bu durumu atlatabilirsiniz.

Ekonomik düzenden midir, yetiştirilme tarzından mıdır, tecrübe ettiğimiz kimi olaylardan mıdır yoksa olması gerektiğinden midir bilmiyorum insan kendini çok değerli, diğerlerinden farklı ya da üstün görme eğilimine sahip olabiliyor. Ancak nasıl oluyorsa bir an geliyor ve insan kendini üstün gördüğü o diğerlerinden çok da üstün olmadığını fark ediyor ve işte tam burada yıkım başlıyor. "Allahım ben bir boka yaramazmışım meğer" diyebiliyorsunuz. Üstün görme durumu bir anda aşağı görme durumuna dönüşebiliyor. Dibe vurup içinize kapanabiliyorsunuz.

Sonraki süreçte ben insanlara kafayı takmıştım. Uzaktan uzaktan kendi çapımda gözlemledim onları. Bu insanlar neyin peşinde, neyin peşinde olmalıdır, değerliler mi, değerli olan nedir, insan ne ile yaşar, insan ne için yaşar. Hep bu soruları sordum kendime. Var olmanın yükünü tüm ağırlığıyla omuzlarımda hissettim bir süre. Şu an bu sorulara hala tam olarak cevap vermeyi başarabilmiş değilim ancak okuduğum kitaplardan, fikirlerimi paylaştığım insanlardan, kendi düşüncelerimden biraz biraz bir şeyler oluşturmaya başladım. En azından huzura erdim diyebilirim.

İnsan bu değer kavramına dair kafasında bir şeyler oturtabilince kendisinin ne kadar değerli olduğunu ya da olmadığını daha iyi analiz edebiliyor. Böylece hayatını değerli olana göre düzenleyip daha mesut olabiliyor diye düşünüyorum.

En başta da belirttiğim üzere bunlar benim kendi sınırlı tecrübelerimden çıkarımlarımdır. Katılan ya da katılmayanların görüşlerini memnuniyetle duymak isterim.
  • Paylaş
4

Duyguertuğrul, 2.paragrafta bahsettiğiniz olaydan Freud da söz eder . Eros ve Thanatos arasındaki mücadele olarak da bilinir.Başkalarıyla bir arada olma (Eros-yaşam sevgi dürtüsü) duygusu ile onların içinden sıyrılmanın (Thanatos-ölüm dürtüsü ) yarattığı mücadeleden bahseder .Kültür ,bilim ,din ya da sanat gibi yollarla dahi bu huzursuzluktan kurtulamayacağımızı ,başkalarından farklı olma,sıyrılma dürtüsünün verdiği ıstıraptan kaçamayacağımızı söyler.Biraz da bundan dolayı kendimizi üstün görme ,değerli hissetme eğilimine sahip olabiliriz belki .En azından Freud 'a göre :D

Bazarov, Kendimce söylediğim cümlelere bilimsel bir dayanak çıkmasına sevindim :) Öte yandan, bu duygudan tam olarak kaçamasak bile o bahsettiğiniz ıstıraptan kaçabiliriz diye düşünüyorum. Erich Fromm u da bilir misiniz? Beni çok etkilemiş ve olumlu bir bakış açısına yönlendirmiştir bu konularda.

Duyguertuğrul, Çok doğru düşünüyorsunuz bence.Zaten aksi takdirde o ıstırapla beraber yaşamak da pek mümkün olmaz. Eros 'u reddedip kendimizi Thanatos'un karanlık kollarında buluveririz :D
Erich Fromm öğretmeni Freud ve diğer psikologlardan ;insanı yalnızca psikolojik olarak değil,ekonomik ve sosyolojik olarak da incelemesiyle ayrılabilir diye düşünüyorum. Bununla beraber sorunu dile getirip'' çaresini siz düşünün '' kolaylığına kaçmamış çözüm yolları da üretmiştir. Kendimizi sevebilmemizin başkalarını sevmemizle mümkün olabileceğini söyler (pek de haklıdır bence:).Herhalde bahsettiği bu sevgi; modernite ile kendini yalnızlığa mahkum etmiş ,soyutlamış insanın en önemli eksikliklerindendir.

Bazarov, Evet aynen öyle. Ben uzman değilim bu konularda ama Fromm'un Sevme Sanatı ve Özgürlükten Kaçış kitaplarını okumuştum ikisi de insana dair çok güzel analizler içeriyor ve yer yer çözümler de sunuyordu.

Örnek vermek gerekirse, eğer ki bir insana etrafındaki kişilerin büyük çoğunluğu "Aptalsın. " derse ve bu insanların o kişi üzerinde etkisi büyükse, o halde bu insan kısa süre sonra kendini aptal hissetmeye başlayabilir. Bununla da kalmaz, yapıp ettiklerine de bu aptallık yansımaya başlar.

Bu örnek, olayın bir boyutu. Bu boyutun tek bir yüzüne dair örnek vermiş olsam da kısa ve öz olarak bu boyutun işin çevresel boyutu olduğu söylenebilir. Diğer boyutu ise genetikte yatmaktadır. Şöyle ki, eğer kişi kendi yaradılışı gereği sahip olduğu kişilik özellikleri nezdinde olaylara verdiği tepkiler kendisinin dominant bir yapıda değil de bastırılabilen bir yapıda olduğunu gösteriyorsa, o halde ne kadar çok başarısızlık, reddedilme, yalnızlık, güvensiz vb gerçekleşirse o kadar çok değersiz hisseder bu kişi kendini.

Özetle kişiye kendisini değerli hissettirebilecek insanlar etrafta yoksa ve bunlara ek olarak yaşananlar da bu kişiye kendisini değerli hissettiremiyorsa, o vakit 1: Sosyal çevrede değişim şart ve 2: Kişinin kendini daha çok tanıması da bir o kadar gerekli bir şart. Nitekim kendini tanıyamayan biri, hangi faktörler ışığında kendini değerli/değersiz hissedebileceğini bilemez.
  • Paylaş
Yok ben kendimi degersiz hissetmem hissettirseler hissetmem ama kendime kizdigim zaman bazen beynim kendime cok acimasiz davraniyor o arada yokluyor olur. Sen kendine inanmazsan kimse sana inanmaz sen kendine güvenmezsen kimse sana guvenmez her sey sende bitiyor dunyada 7 milyar insaniz hangi birini mutlu etcez yada dusuncemizi anlatabilcez yada bizi anlattigimiz sekliyle anlayabilcekler. Sen kendinde bitirceksin olayi ve deger hissetmene izin vermiceksin.
  • Paylaş
5

Güzin Turhan, Tüh cümle düsüklugu var bu bilimsel sayfaya neler yapiyorum ben :)

Hakan, Hep senin yüzünden. :-)

Güzin Turhan, Öyle boyle bir cumle dusuklugu yok inploid beni ne zaman atacak :D

Güzin Turhan, Kaan karadan gene bilimsel bir cewap :)

Hayatta bir şeyleri başaramıyor olman ya da başaramadığın işlerde çalışman kendini değersiz hissetmene sebep olabilir. Bence senin burada bir şeyleri başarabildiğini öğrenmen gerekiyor. Akşamları ya da sabahları koşuya çık... İlk gün 1 km, 2. Gün 1,3 km. 3. Gün 1,5 km. .... Şeklinde artarak ilerleyen bir ivme kazanacaksın. Hiç durmadan 3 kilometre sana imkansız gibi gelirken, şimdi rahatça başarabildiğini göreceksin ve bu olay tüm hayatına etki edecek.. Düzenli ve disiplinli çalıştığın takdirde, yavaş yavaş bir şeyleri başarabildiğini göreceksin. Kendine bir söz ver ve bu sözleri tut.. .
  • Paylaş
Sonraki Soru
HESAP OLUŞTUR

İstatistikler

214 Görüntülenme10 Takipçi5 Yanıt